Dergi içinde ve sosyal medya paylaşımlarımda sık sık sözünü ettiğim, 17 Aralık 2019’a kadar midye dalgıcı olarak çalışan işinde gücünde normal bir aile babası olan Coşkun Yiğit o tarihten itibaren çetin bir sınava gireceğini bilmeden sıradan bir güne başladı… ancak günün sonunda kendini Marmaris Aksaz’da askeri hastanede buldu. Zorlu yolculuğu ve tedavi sürecine dergimizin ilk sayısında yer verdiğimiz ve tüm imkanlarımızla yanında durduğumuz Coşkun kardeşimizin bu kararlı mücadelesini aşağıdaki yazımızla tekrar hatırlatmak isterim.

2020 yılında Koru Sanayisi’nde esnaf ziyareti yaparken şimdi kim olduğunu hatırlayamadığım biri Kıyıkışlacık‘ta yaşayan Coşkun Yiğit adında birinin midye dalgacıyken vurgun yediğinden ve tedavisi için ağır masrafları olduğundan bahsetti. Telefon numarasını alıp hemen aradım bu ilk konuşmamızda acilen hasta yatağına ihtiyacı olduğunu söyledi.

Milas Sanayii’nin iyiliksever esnaflarından Erbil Esenkaya’yla birlikte yatağı alarak evine kadar götürüp teslim ettik. Coşkun’u bu ilk görüşümden ve durumun vehametini anladıktan sonra adım adım ihtiyaçlarını karşılamaya başladım. Öncelikle ele alınması gereken konu tedavisinin aksatılmadan devam etmesiydi.

Denizli Karahayıt’da bulunan Nobel Tıp Merkezi’nde kaplıca, hidroterapi, fizik tedavi, robotik gibi pekçok alanı kapsayan 60 seanslık bir tedaviye gönderdik İhtiyacı olan medikal malzemeler; rölatör, engelli kondisyon bisikleti, ozon tedavisi için tek kullanımlık silikon enjektörler dahil pekçok gereksinimi için desteğimizi sürdürdük. Tüm bunları yaparken Coşkun’la giderek abla kardeş gibi olduk.

Ayağa kalkmak için sergilediği kararlı tutum, çocuklarının başında sağlam bir baba olarak ayakta durma arzusu ve azmi beni gerçekten etkiledi… genelde insanlar yenilgiyi kolay kabul eder ve kendine acımayı seçer maalesef. Coşkun bu anlamda istisnai bir örnek…

Önemli bir konuyu daha vurgulamak istiyorum Coşkun’un üç çocuğu var iki kız ve bir oğlan. Oğlu Mehmet doğuştan serebral palsi… yani baba oğul ciddi bir sınav veriyorlar ve dahası böylesi zor bir durumdayken Coşkun’un annesi Balıkesir’de dördüncü evliliğini yapmış ve oğlunu hiç arayıp sormuyormuş, kulağa inanılmaz gelse de!Karşılaştığım pekçok vaka da benzer sorumsuzluklar karşıma çıktı. Hayatın yalın gerçekleri bazen çok iç karartıcı olabiliyor. İşte böyle bir durumdayken Coşkun’un yanında olmak benim için bir insanlık meselesi… anne babasının yoksun bıraktığı beraberlik duygusunu biz eksik etmemeye gayret gösteriyoruz.

Eşi Kübra, çocukları ve Coşkun onurlu bir duruş sergiliyor ve birbirlerine karşı bağlılıklardan vazgeçmiyorlar. Bu noktada bize düşen onlara sonuna kadar destek olmak…esnafın koşulsuz şartsız yardımı sayesinde bunu aksatmadan büyütebiliyoruz.

Şimdi sözü biraz da Coşkun’a bırakayım:

Kaza gününü anlatır mısın?

17 Aralık 2019 tarihinde sabah erken saatlerde çalışmaya gittim. O gün biraz yoğun çalıştık. Fazla in-çık yapıp fazla oksijen aldığımdan dolayı Vurgun denilen bu olayı yaşadım. Sudan çıktığımda bilincim yerindeydi ancak Hastaneye ulaşma sürecinde basınçodası bulmak çok zor oldu Bodrum’da basınç odası var ama uzman olmadığından uygulama yapılamıyormuş 112 acil'i aradık oradan Devlet Hastanesi'ne kaldırdılar bir buçuk iki saat orada bir oyalanma oldu 112 bizi en yakın basınç odasına yönlendiremedi Biz kendi çabalarımızla Marmaris Aksaz askeriye hastanede basınç odasına gidelim dedik. Ancak kimsenin aklına gelmeyen bir talihsizlik yaşadım. Sakar Geçidine vardığımızda irtifa -rakım-farkından dolayı hava vurgunu da yedim asıl bilinç kaybı, boynumdan aşağısında karıncalanma, uyuşma orada başladı. Gökova Körfezi’ni gördüm,sonrasını hatırlamıyorum zaten… gözümü askeri hastanede açtım.

Tedavinin ilerleme sürecinde yaşadığın sıkıntılar neler oldu?

Aksaz’da 8 seans Basınç Odası tedavisi aldım meğerse o kadar yeterli değilmiş bizi oradan taburcu ettiler… akabinde eve geldik ve daha sonra yine kendi çevremizle beraber İzmir Bozyaka Eğitim Araştırma’da hem basınç tedavi hem de fizik almaya başladım 3 aylık bir tedavinin sonrasında bu vahim olaya bir de kovid dönemi eklendi. Ve bu benim tedavi almamı olumsuz etkiledi .ameliyat olmam gerekiyordu ameliyatım bir yıl gecikti . Karnımın altına baklofen pompası yerleştirdiler kateterle omuriliğe kasılmaları önleyen bir ilaç veriliyor. Doz ayarlamaları yapmak lazım onları bile doğru düzgün ayarlatqmadım o dönemde. ve Yine aynı şekilde Covid’den dolayı Fizik Tedavi alamadım…

Evet, hatırlıyorum.. o salgın ortamında tanışmıştık. Hep olumsuzluklardan değil biraz da tanışmamızın ardından tedavinle ilgili olumlu gelişmeleri okuyucularımıza aktaralım istiyorum.. (gülümsüyor)

2020'de seninle tanıştık ve bu benim hayatımda dönüm noktası gibi bir şey oldu… ailemden göremediğim desteği sizden gördüm. Bu kaza başıma geldiğinde ilk 2-3 ay iyiydi fakat daha sonra önce baba daha sonra anne sırtını döndü ve biz 5 kişilik bir aileyiz bir engelli oğlum, iki tane de kızım var.. bu süreç benim için çok zor geçti Tutunacak bir dal arıyordum, Şansıma da sen denk geldin. Sayende yardımlarıınızla, biraz daha ayağa kalktım. Çok teşekkür ediyorum ve her zaman bana dediğini hatırlıyorum :”Ben senin yanında olmaktan gurur duyuyorum Bizim de sağladığımız desteklerden kendine fayda sağlayan kendini ileriye taşıyan hastalarımızın başında geliyorsun” demesi beni iyice onurlandırmıştır. Ben de bu iyiliğin karşılıksız bırakmamak, ailemin başında daha güçlü durabilmek için daha bir gayretle tedaviye devam ediyorum.

Geleceğe nasıl bakıyorsun?

Umutlu bakıyorum tabii. Şu an ilk durumumdan gayet iyi bir durumdayım. Rolleratörle yürümemi sağlıyorum, belli bir mesafe yürüyebiliyorum amacım bu sene Denizli’ye gittiğimde kanedyen ile daha sonralarında da inşallah bağımsız yürümek için elimden gelen tüm çaba ve gayreti göstermek istiyorum…

Coşkun, tanıştığımız günden bugüne kadar olduğu gibi, bundan sonra da yolun geri kalanını  yalnız yürümeyecek… yanında eşi, çocukları ve biz destekçileri olacağız… iyi ki birbirimizi tanıdık. ❤️

Not: bugün itibarı ile yazıya ufak bir ekleme yapma gereği hissediyorum... röportajı yayınladığım bir yıl öncesinden bugüne Coşkun tedavisini aksatmadan sürdürüyor. Denizli Karahayıt'ta Pamukkale Üniversitesi Tesisleri'nde Hidroterapi Ve fizik tedavi desteğiyle, zaman zaman oluşan medikal malzeme ihtiyacını karşılayarak tripot bastonla yürüyecek seviyeye geldi. Umuyoruz ki gelecek aylarda çok daha sağlıklı bir tablo çizecek.